Дар’я да пераезду ў Вялікабрытанію працавала ў IT-сферы і паспела пажыць у Польшчы. У Вялікабрытаніі яна з мужам здымае кватэру з адной спальняй і пакуль прывыкае да мясцовага жыцця. CityDog.io зазірнуў у звычайную лонданскую кватэру і распытаў пра асаблівасці адаптацыі ў англійскай сталіцы.
«Наш будучы дом у Англіі я выбірала з Беларусі»
– Мы з мужам жывём у лонданскім раёне Канінг-таўн з лютага 2026 года. Калі шукалі жыллё, я яшчэ знаходзілася ў Беларусі і чакала візу, а муж ужо больш за год працаваў у Вялікабрытаніі. Яго папярэдняя кватэра была занадта маленькай для дваіх.
Вырашылі шукаць новае месца разам: можна назваць гэта першым сумесным праектам з раздзяленнем абавязкаў. Я праглядала агрэгатары аб’яў аб арэндзе – і ад агенцтваў, і ад прыватных уладальнікаў – і дадавала падыходзячыя кватэры ў файл з агульным доступам.
У нас была свая сістэма ацэнкі: мы глядзелі размяшчэнне, транспартную даступнасць, інфраструктуру побач, стан кватэры, планіроўку і г. д. Ацэньвалі варыянты і пакідалі каментарыі ў файле. Пасля гэтага муж ездзіў глядзець кватэры асабіста, а я падключалася па відэасувязі. Так што наш будучы дом у Англіі я выбірала з Беларусі.
Двор дома ў Лондане, у раёне Канінг-таўн.
Важным крытэрыем былі два асобныя пакоі, таму што ў нас розныя рэжымы дня. Яшчэ патрэбна было хаця б адно месца, дзе можна працаваць з дому. Трэцім абавязковым пунктам была ванна, а не толькі душ. А таксама мы глядзелі статыстыку злачыннасці – у некаторых раёнах Лондана вельмі высокі ўзровень дробнага крыміналу: крадуць тэлефоны, сумкі або рэчы з аўтамабіляў.
Гэта кватэра падышла практычна па ўсіх параметрах. Плюс у яе добрае размяшчэнне: метро за пяць хвілін хады, побач кафэ, крамы і трэнажорныя залы. Увогуле, гарадское жыццё побач, але пры гэтым дома можна адчуваць сябе спакойна.
У нашым двары перыядычна ўладкоўваюць стыхійны лакальны базарчык – гандлююць нейкімі дробязямі. Я пакуль не зразумела яго перыядычнасць. А па нядзелях мы чуем пропаведзі і спевы з царквы непадалёк – прама як у кіно.
Базарчык у двары і каталіцкая царква Святой Маргарыты, адкуль даносяцца спевы.
«За кватэру мы плацім 2150 фунтаў у месяц»
– У кватэры ёсць сумешчаная з гасцёўняй кухня, спальня, санвузел, кладоўка і балкон. Цяпер мы плацім за яе 2150 фунтаў стэрлінгаў у месяц (каля 2850$). У гэту суму ўключаны камунальныя плацяжы і Council Tax – мясцовы падатак на фінансаванне гарадскіх паслуг.
Пры заездзе тут ужо было шмат неабходнага: пасудамыйка, кавамашына, мікрахвалёўка, пральная машына і тэлевізар. Не прыйшлося адразу купляць вялізную колькасць бытавых рэчаў. Але няма кандыцыянера, што прывычна для Лондана: кандыцыянер да гэтага часу хутчэй выключэнне, чым стандарт.
«У гасцёўні на вялікіх вокнах зусім не было штор. Хацелася больш прыватнасці, таму мы ўсталявалі шторы на распорны карніз, каб не свідраваць сцены».
Ад папярэдніх жыхароў засталося люстэрка ў спальні, два маніторы і камп’ютарнае крэсла — арганізавалі для мужа працоўнае месца дома.
Я займаюся спортам дома, таму адна з камод у нас цалкам занятая маім інвентаром для сілавых трэніровак (разборныя гантэлі, гіры, эспандэры, МФР-ролік, кілімок і да т.п.).
Спачатку я хадзіла ў трэнажорку і займалася з трэнеркай анлайн, але ў нас выйшаў канфлікт з менеджарам залы: ён падумаў, што я здымаю відэа, і папрасіў спыніць, каб на запіс не траплялі людзі, якія згоды на гэту здымку не давалі. Я спрабавала растлумачыць, што гэта быў відэазванок, але менеджар сказаў, што ўсё роўна нельга. І я перамясцілася дадому. У цэлым дома мне падабаецца нават больш.
«Ведаю суседзяў толькі па імёнах сабак»
– Гаспадыня кватэры – італьянка, якая ўжо 10 гадоў жыве ў Англіі, вельмі прыемны і адкрыты чалавек. З суседзямі мы асабліва не кантактуем, але, калі я бачу ў чалавека з сабакам, звычайна пытаюся, ці можна пагладзіць. Так што ведаю суседзяў толькі па імёнах сабак. Дарэчы, самі суседзі вельмі спакойныя, ад іх практычна не чуваць ніякага шуму — для жылля ў Лондане гэта вялікая ўдача.
Спальня.
«У агульным тут усё дорага, але добрыя распродажы»
– У агульным тут усё вельмі дорага. У месяц на ежу мы трацім каля 400–500 фунтаў (533–667$): адна вялікая закупка на тыдзень прыкладна на 90 фунтаў, плюс 20-30 фунтаў дакупляем нешта па неабходнасці сярод тыдня. Калі называць канкрэтныя цэны, то, напрыклад, курыца (філе бядра, 600 г) каштуе 5 фунтаў (6,7$). Пратэінавыя пудынгі – 5 штук за 5 фунтаў па акцыі. Без акцыі – 2 фунты за штуку (2,67$).
Кухня.
Дарэчы, тут вельмі шмат прадуктаў з паніжаным утрыманнем тлушчаў, з павышаным – бялкоў (пратэіну), без цукру. Пратэін наогул піхаюць ва ўсё, у той жа хлеб. У супермаркеце часцей за ўсё не трэба спецыяльна чытаць упакоўку, каб знайсці схаваны цукар, таму лёгка складаць сабе кошык прадуктаў. У Беларусі, напрыклад, знайсці энергетыкі і іншыя напоі без цукру няпроста.
Праезд у Лондане таксама дарагі: паездка на метро каштуе 4-5 фунтаў на чалавека, за таксі з аднаго раёна ў іншы неяк аддалі 70 фунтаў (94$). Ездзілі за горад і патрацілі 90 фунтаў (120$) за дваіх: гэта 20–30 хвілін да вакзала і гадзіна на электрычцы.
Што датычыцца шопінгу, тут добрыя распродажы. Нядаўна ў Zara я купіла сабе 8 рэчаў за 100 фунтаў.
«Адаптуюся я вельмі цяжка і пакуль заўважаю адны недахопы»
– Адаптуюся я вельмі цяжка. Мусіць, з-за стрэсавага стану пакуль заўважаю вакол адны недахопы: бруд на вуліцы, неахайных людзей. Але пакуль я жыву даволі ізалявана – і хачу выйсці з гэтай ізаляцыі.
Ужо пачала шукаць працу, няхай нават не па спецыяльнасці: data entry specialist, памочнік адміністратара, увод даных, сартаванне электронных лістоў – тут ёсць такія вакансіі. Трэба з нечага пачаць. Адправіла некалькі водгукаў, але пакуль ціха. На некаторых сайтах пішуць: «Калі вам на працягу пяці дзён не адказалі, значыць, гэта адмова». Цікава ў людзей праца арганізавана, нават аўтаадказ не настроены.
Ванны пакой.
Асаблівасці жыцця ў Лондане: тэлефон могуць вырваць з рук, а аўтобусы ездзяць не па тым баку вуліцы
– Горад досыць небяспечны, нямала бяздомных, у тым ліку ў маім раёне. Часам можна ўбачыць папераджальныя таблічкі накшталт «Сцеражыцеся злодзеяў, якія могуць вырваць сумку з рук» або «Не пакідайце рэчы ў машыне: магчымыя ўзломы». Такія таблічкі ёсць нават у маім доме – там, дзе для жыхароў пакідаюць пасылкі.
Паўсюдныя папярэджанні пра крымінал.
Першы час на вуліцы я насіла тэлефон у руцэ, але муж прасіў схаваць у сумку – тэлефон могуць вырваць з рук.
Калі пра праўдзе, я выходжу на вуліцу – і мне не вельмі падабаецца тое, што я бачу. У цэлым я ўсё параўноўваю з Мінскам, дзе акуратна, прыгожа, зялёна. Тут у нас перад домам расце пара дрэў, але ў цэлым усё асфальтаванае, нежывое, штучнае, таму так цяжка ўспрымаецца. Плюс вельмі такі шматнацыянальны склад людзей на вуліцы, часам здаецца, што няпроста сустрэць карэннага англічаніна.
А яшчэ я да гэтага часу палохаюся, што аўтобусы едуць па іншым боку. Іду і разумею, што яны як быццам павінны ехаць не туды, – па сэрцы вельмі драпае.
Перадрук матэрыялаў CityDog.io магчымы толькі з пісьмовага дазволу рэдакцыі. Падрабязнасці тут.
